Η νόσος του Πάρκινσον πρόκειται για μία από τις συνηθέστερες και πιο γνωστές ασθένειες του νευρικού συστήματος. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η έλλειψη ικανότητας του ασθενή να ελέγξει την κινητικότητα των μελών του σώματός του εξαιτίας της σύσπασης αυτών, γεγονός που καθιστά αδύνατη την επιτέλεση των καθημερινών απαραίτητων λειτουργιών. Οι ασθενείς που διαγνώσκονται με Παρκινσον κρίνεται απαραίτητο να υποβληθούν σε αγωγή ώστε να περιοριστεί ο ιδιοπαθής τρόμος, ενώ στην περίπτωση που ο ασθενής βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο, χρήζει συγκεκριμένης εγχειρητικής επέμβασης ώστε να είναι σε θέση να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του.

Η εμφάνιση του Πάρκινσον, οφείλεται κυρίως στην σταδιακή νέκρωση της μέλαινας ουσίας που είναι μέρος ενός δικτύου πυρήνων, των βασικών γαγγλίων, οι οποίοι βρίσκονται στο εσωτερικό τμήμα του εγκεφάλου. Τα κύτταρα της μέλαινας ουσίας είναι υπεύθυνα για την παραγωγή ντοπαμίνης. Η ντοπαμίνη είναι η ουσία που φροντίζει για την διαβίβαση μηνυμάτων στον εγκέφαλο καθώς και για την δημιουργία αλλά και τον έλεγχο των κινήσεων του σώματος. Η ελλειπτική ποσότητα ντοπαμίνης στον οργανισμό, σημαίνει αυτόματα και την δυσλειτουργία σε κινητικές διαδικασίες.

Πέρα από τα φάρμακα που χορηγούνται για την αντιμετώπιση του Πάρκινσον, (λεβοντόπα και αμανταδίνη), η ιατρική εξέλιξη έχει φέρει στο φως μετά από εκτενής μελέτες, μια εγχειρητική διαδικασία, η οποία ονομάζεται ΕΝ ΤΩ ΒΑΘΕΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΔΙΕΓΕΡΣΗ (DBS).

 

ΕΝ ΤΩ ΒΑΘΕΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΔΙΕΓΕΡΣΗ(DBS)

Μια νέα θεραπεία:
Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση πρόκειται για μια σύγχρονη, βελτιωμένη εκδοχή της παλαιότερης χειρουργικής επέμβασης. Κατά την παλαιά χειρουργική επέμβαση, καταστρέφονταν μικρά τμήματα του εγκεφάλου στα οποία οφείλονταν η πρόκληση των κινητικών διαταραχών.

Σήμερα, χάρη στην μέθοδο της εγκεφαλικής διέγερσης, δεν είναι πλέον απαραίτητο να προβούμε στην καταστροφή των τμημάτων αυτών.



Πώς λειτουργεί η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση:

(Ένα κρυφό ηλεκτρικό σύστημα)
Κατά τη διαδικασία της εν τω βάθει εγκεφαλικής διέγερσης, αφού γίνει τοπική αναισθησία, εφαρμόζεται μέσα από μια μικρή τρύπα που διανοίγεται στο κρανίο, ένα πολύ λεπτό ηλεκτρόδιο όπου η μία ακρη του καταλήγει στην ειδική εκείνη περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση (πυρήνες-βασικά γάγγλια), ενώ η άλλη άκρη του συνδέεται κάτω από το δέρμα με μία γεννήτρια παλμών (νευροδιεγέρτης) στο στήθος.

Η εκπομπή ηλεκτρικών παλμών που προκαλεί η γεννήτρια μπλοκάρει την ανώμαλη δραστηριότητα του εγκεφάλου που ευθύνεται για τις κινητικές διαταραχές. Ο ασθενής είναι ξύπνιος κατά την διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης ώστε να καταστεί δυνατή η αξιολόγηση των αναγκών του ασθενούς αλλά και για να μπορεί να διαπιστωθεί η αποτελεσματικότητα τηςεπέμβασης.

Ο ασθενής παραμένει στο νοσοκομείο περίπου τρείς ημέρες. Όπως σε κάθε χειρουργική επέμβαση, ελοχέυουν ορισμένες πιθανότητες επιπλοκών. Υπάρχει ένα ποσοστό 2%-3% ο ασθενής να υποστεί εγκεφαλική αιμορραγία, ενω πολυ σπανίως παρουσιάζεται η πιθανότητα μόλυνσης και μετεγχειρητικής λοίμωξης

 

 

 

Αποτελέσματα της μεθόδου:
Οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούν οι υποψήφιοι ασθενείς για την εφαρμογή της συγκεκριμένης μεθόδου στο Νοσοκομείο μας, είναι ιδιαιτέρως αυστηρές. Εφόσουν επιλεχθούν και αφού έχει γίνει εμφύτευση μόνιμου διεγέρτη, η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση είναι εξαιρετικά ασφαλής και θεαματικά αποτελεσματική.

Η βελτίωση του τρόμου είναι άμεση, όπως για παράδειγμα στη νόσο Πάρκινσον, που το ποσοστό βελτίωσης είναι περισσότερο από 50% κατά τη διάρκεια του πρώτου τρίμηνου. Σε άλλες περιπτώσεις όπως στη δυστονία, τα ευεργετικά αποτελέσματα είναι πιο αργά και σταθερά και φαίνονται κατά το πρώτο εξάμηνο. Η μέθοδος μπορεί να δώσει λύση σε πολλούς ασθενείς που πάσχουν από κινητικές διαταραχές, κυρίως όταν δεν ανταποκρίνονται πλέον στη φαρμακευτική αγωγή γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα οι ασθενείς να δυσκολέυονται να αυτοεξυπηρετηθουν.

To μέλλον της εν τω βάθει εγκεφαλικής διέγερσης:
Με την διαρκή και παγκόσμια διεύρυνση της εφαρμογής της μεθόδου, καθώς και με την εξερεύνηση νέων περιοχών (πυρήνων-στόχων) του εγκεφάλου, δημιουργείται σιγά σιγά η ελπίδα για αντιμετώπηση κι άλλων παθήσεων. Ήδη η μέθοδος άρχισε να εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου, στην ιδιοψυχαναγκαστική διαταραχή και σε παθήσεις που προκαλούν τικ.